هرچه بیشتر در تهران و البرز خانه بسازید قیمت مسکن کاهش نمی یابد
مسکن گزین: بررسی گزارش قیمت مسکن در پایتخت طی ۱۰۰ سال قبل نشان می دهد، کمتر کالایی به این اندازه تورم داشته، بگونه ای که متوسط قیمت یک مترمربع مسکن نوساز در محلات مرکزی تهران از ۸۰ ریال به ۳۰۰ میلیون تومان رسیده است.(۳ میلیون و ۷۵۰ هزار برابر)
به گزارش مسکن گزین به نقل از خبر آنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: همین گرانی سرسام آور را که علت اصلی آن ناترازی میان عرضه و تقاضاست، میتوان در شهرهای اطراف پایتخت مشاهده کرد. کرج، ورامین و شهریار که صدسال قبل هرکدام قصبه ای کم جمعیت بوده اند و قیمت یک مترمربع خانه در آنها کمتر از ۰.۵ ریال بوده است، حال در بازار مسکن با تهران رقابت می کنند.
کارشناسان باور دارند از دهه ۳۰ به بعد سرمایه گذاری متمرکز دولت در گسترش زیرساخت های صنعتی و آغاز مهاجرت جمعیت جویای کار به تهران و شهرهای اطراف، در کنار عواملی نظیر رشد درآمدهای نفتی، تغییر الگوی فرهنگ زندگی، رشد نامتقارن امکانات بهداشتی، درمانی و تحصیلی، سیاستهای تورم زای پولی و مالی، برنامه های غلط توسعه اشتغال، رشد نرخ ارز و از تمام مهمتر کمبود عرضه زمین و مسکن در پایتخت و شهرهای اطراف به این گرانی بی حد و حصر دامن زده است.
حال نیز اگر سیاستهای بخش مسکن و تصمیمات پولی و بانکی حامی افزایش تولید و عرضه بیشتر نباشد، جهش قیمت مسکن تهران و البرز ادامه خواهد یافت.
اما آیا ساده ترین چاره یعنی عرضه بیشتر با هدف کنترل تقاضا، بهترین راه حل برای مبارزه با غول تورم مسکن در این محدوده است؟
استان تهران و البرز هم اینک مجموعاً ۱۷ میلیون سکنه ثابت و ۳ میلیون جمعیت شناور دارند که شامل یک چهارم مردم ایران می شود. چنین بارگذاری غلط جمعیتی در ۵۰ سال قبل سبب تشدید ناترازی منابع آب، برق، گاز و بروز انواع مشکلات اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، امنیتی و محیط زیست در این محدوده شده است.
رئیس دولت پزشکیان بارها خواهان رفع مشکلات عدیده و پیچیده این منطقه جمعیتی شده و چاره آنرا در تمرکز زدایی از تهران و توزیع عادلانه جمعیت بین استانهای دیگر دیده است. با این وجود برخی بازهم با هدف کسب منافع اقتصادی از توسعه ساخت مسکن در تهران و البرز و سکونتگاه های غیررسمی اطراف آن حمایت می کنند.
محلاتی نظیر کمال شهر، مهرشهر، صفادشت، محمدشهر، مارلیک، ملارد، شهرقدس، صباشهر، واوان، کلاک، جهان نما، گرمدره، وائین، بهارستان، رباط کریم، شاهد شهر، اسلامشهر، قرچک، جواد آباد، جلیل آباد، پیشوا و پاکدشت که سه دهه قبل مجموعاً کمتر از ۱۰۰ هزار نفر جمعیت داشتند، حال بالغ بر ۳ میلیون نفر جمعیت را در خود جای داده اند و بعضی از آنها به اندازه یک مرکز استان سکنه دارند.
بااینکه بر مبنای مفاد طرح های جامع شهرسازی تهران و البرز، خانه سازی در این دو محدوده ممنوع نیست و حتی برخی باور دارند که برای تنظیم بازار مسکن باید عرضه خانه در این دو محدوده را افزایش داد، اما آیا توسعه خانه سازی و تشویق جمعیت به سکونت در تهران و البرز، مشکلات فعلی زندگی در این محدوده را کاهش خواهد داد؟
آیا همین سیاستهای به ظاهر مردمی، سبب نشده است تا مفهوم زندگی در تهران و البرز کمرنگ شود؟
ساکنین فعلی این دو استان شاید دارای خانه ملکی یا استیجاری باشند، اما به طور قطع هوای پاک، منابع آبی مطمئن، معابر خلوت و قابل عبور، امکانات بهداشتی، درمانی و آموزشی همتراز با جمعیت و سایر زیرساخت های رفاهی مناسب را ندارند.
اصرار بر توسعه ساخت مسکن در تهران و البرز به بهانه تعدیل قیمت بازار، یعنی بارگذاری جمعیت بیشتر و تشویق مردم به مهاجرت دائمی و اسکان متمرکز. آنان که از سیاست کاهش عرضه زمین و مسکن در تهران و البرز انتقاد می کنند، آگاهانه و یا از روی جهل مفهوم زندگی انسان را به سطح «زنده ماندن» تنزل می دهند و مشکلات مردم ساکن در این دو استان را چند برابر می کنند.
تورم سرسام آور بازار مسکن در تهران و البرز، فقط با عرضه بیشتر تعدیل نمی گردد. توزیع متقارن تقاضای اسکان جمعیت بین سایر استان ها و کاستن از تراکم آن در تهران و البرز راهکاری معقولانه تر است.
البته اجرای این برنامه به تامین منابع پایدار آب، برق، گاز و توسعه مسیرهای دسترسی در کنار ایجاد جاذبه های اشتغال، تحصیل، بهداشت، درمان، گردشگری، امنیت و سایر نیازهای زندگی در استان ها دیگر نیاز دارد.
باید کاری کرد که مهاجران ۵۰ سال قبل در تهران و البرز، باردیگر به زادگاه اجدادی خود بازگردند، نه این که با ساخت مسکن بیشتر باقی مانده جمعیت دیگر استان ها را به تهران و البرز دعوت نماییم.
حرف آخر اینکه کارشناسان باور دارند از دهه ۳۰ به بعد سرمایه گذاری متمرکز دولت در گسترش زیرساخت های صنعتی و آغاز مهاجرت جمعیت جویای کار به تهران و شهر های اطراف، در کنار عواملی نظیر رشد درآمدهای نفتی، تغییر الگوی فرهنگ زندگی، رشد نامتقارن امکانات بهداشتی، درمانی و تحصیلی، سیاست های تورم زای پولی و مالی، برنامه های غلط توسعه اشتغال، رشد نرخ ارز و از همه مهمتر کمبود عرضه زمین و مسکن در پایتخت و شهر های اطراف به این گرانی بی حد و حصر دامن زده است. رئیس دولت پزشکیان بارها خواستار رفع مشکلات عدیده و پیچیده این منطقه جمعیتی شده و چاره آن را در تمرکز زدایی از تهران و توزیع عادلانه جمعیت بین استان های دیگر دیده است. بااینکه بر اساس مفاد طرح های جامع شهرسازی تهران و البرز، خانه سازی در این دو محدوده ممنوع نیست و حتی برخی باور دارند که برای تنظیم بازار مسکن باید عرضه خانه در این دو محدوده را افزایش داد، اما آیا توسعه خانه سازی و تشویق جمعیت به سکونت در تهران و البرز، مشکلات فعلی زندگی در این محدوده را کاهش خواهد داد؟
منبع: مسکن گزین
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
کامنتهای کاربران مسکن گزین در مورد این مطلب